Nú er snjór. Jólin nálgast. Lífið er gott og vinir frá útlöndum láta sjá sig. Ég poppa sólhatt, c-vítamín og lýsi á morgnanna til að fyrirbyggja veikindi því ekki vill maður verða veikur á tímum sem þessum. Með unaðslega partýhelgi framundan og jólin bara eftir eina viku.

Ég hef tekið þá ákvörðun að hætta að versla við Bónus. Ég fíla Bónus sem verslun því þar er gott að kaupa inn og ódýrt, en þessir lævísu feðgamerðir eiga minn pening ekki skilið. Ég treysti þessum mönnum á engan hátt en hins vegar hef ég byggt upp tröllatrú í hjarta mínu á hann Jón Gerald Söllenberger og treysti hverju orði sem hann segir. Ef hann stofnar lágvöruverslun verður öllum mínum viðskiptum beint þangað og í millitíðinni ætla ég að versla við Krónuna.

Mamma var að gefa mér heitan tebolla með tyggjóbragði, hann er ljúffengur.

Kv. Edda.

Þrátt fyrir lærdóm hefur þessi helgi verið hin ágætasta. Þannig er nefnilega mál með vexti að það sem ég er að læra er mjög skemmtilegt. Ég er líka einvörðungu í þessu háskólanámi fyrir mig og engan annan og hef valið mér fag sem mér finnst áhugavert og skemmtilegt. Það er bara huggulegt að sitja á bókhlöðunni og fræðast um íslenska myndlist. Ég hef þó leyft mér að sofa aðeins út þessa helgina þar sem bókhlaðan opnar ekki fyrr en 10 og höfum við Kári átt náðuga morgna í kjallaranum góða með hafragraut og espresso áður en við skundum á bókhlöðuna. Hafragrautur með kanil og semsamfræjum er nýjasta uppáhaldið mitt og svo ein skeið af lýsi í lokin. Klikkar ekki.

Í gær átti ég gott kvöld með Fríðu systur þar sem við horfðum á Christmas vacation og drukkum malt undir sæng. Ég horfði líka á Old Gregg sem kemur mér alltaf í gott skap. Svo eru það bara tvö próf, á þriðjudaginn og föstudaginn, og þá er ég komin í jólafrí. Það verður ekki slæmt.
Þegar ég var að horfa á Old Gregg og hlusta á snilldarlagstúfinn Do you love me greip um sig mikil partýþrá í sál minni og ég gat bara ekki beðið eftir næsta föstudegi og hvað þá 20. des sem verður gleðidagur ársins. Þegar ég var orðin viðþolslaus af þrá varð nauðsynlegt að grípa í taumana. Ég staldraði við og hugsaði hvað það væri nú gaman hjá mér akkúrat núna að horfa á Old Gregg og hafa það huggulegt. Þar með kom nýja lífsspekin mér til bjargar og ég naut augnabliksins í stað þess að þrá eitthvað sem mun hvort eð er koma, bara aðeins seinna. Munkurinn og sænski þátturinn um ljósmyndarann sem ég horfði á á Rúv um daginn eiga sinn þátt í nýju viðhorfi mínu til lífsins.

Kv. Edda.

Ég hélt ég væri að læra listasögu en eftir þetta er ég ekki svo viss: "Mannasaur, aftur á móti, er óhreinn, það óhreinasta sem hægt er að ímynda sér. Hann á sér engan samastað eða hlutverk í heiminum hvorki mennskum né náttúrulegum. Við reynum að fela hann og láta sem hann sé ekki til, en hann er okkur sífelld áminning um óhreinindi mannsins."

Það var sem sagt verið að bera saman mannasaur og saur Emu fuglsins. Ég lagði það þó ekki sérstaklega á minnið því mér finnst ólíklegt að sú vitneskja muni hjálpa mér mikið í námi mínu í listfræði. Vona að það verði ekki spurt um þetta á prófi.

Annars var ég að leggja lokahönd á lærdómsskammt dagsins og ætla nú að fara að horfa á Christmas vacation og borða nammi.

Kv. Edda.

Alveg hreint magnað. Síðast var 4. ágúst. Núna er 4. desember. Tilvalið að gera tilraun til að blogga á ný.
Þessa dagana sit ég við lestur. Bókhlaðan er mitt athvarf. Ég fer út á morgnanna og kem sjaldnast heim fyrr en á kvöldin. Úrvinda af þreytu eftir lestur dagsins og vonandi einhverju nær um alþjóðlega list fyrri tíma. Þessi dagur hefur þó ekki verið minn besti. Ég þjáist af einbeitingarleysi og ólæknandi þreytu sem hvorki kók né kaffibolli getur bjargað. Vonandi verða næstu dagar skárri. Svo er ég bara búin í prófum eftir 8 daga. Og eftir 8 daga koma kærar vinkonur mínar, Laufey og Þóra, heim frá Berlínos. Svo hrannast allir hinir útlandavinirnir heim þegar nær dregur jólum og þá verður sko kátt á hjalla. En maður verður samt að passa sig að hlakka ekki of mikið til. Ef maður þráir eitthvað alveg voðalega mikið þá gleymir maður bara deginum í dag og gleymir að njóta lífsins í núinu. Það er minn boðskapur; lifið í núinu.

Meðal þess sem ég er að læra í listasögunni góðu er höggmyndalist á 15. öld. Hér er kvót úr námsefninu sem kætti mig: "Þetta er fyrsta styttan af nöktum karlmanni sem gerð hafði verið síðan í fornöld og varð mörgum hneykslunarhella. Töldu menn Davíð vera ósiðlega munúðarfullan." Þetta er sko djúsí stöff sem ég er að læra.

Ég kem á bókhlöðuna til að læra (og skrifa þessa færslu, reyndar, en bara af því ég er ekki með netið heima hjá mér) en sumir koma hingað í leit að félagsskap. Í gær myndaðist skemmtilegt kommúnustemmning þar sem ég sat umkringd krökkum með Stærðfræði 3000, sögubókina frá því í 3. bekk, og enska leskafla. Svo var bara spjallað og blístrað og einhverjir tóku upp á því að lakka á sér neglurnar. Þrátt fyrir þessa gífurlega skemmtilegu stemmningu ákvað ég að velja mér annað svæði bókhlöðunnar í dag til þess að læra á og sé nú ekki eftir því. Hér er einungis hið friðsamlegasta fólk sem gæti þó stafað af því að fyrir framan mig situr lítill munkur.

Elskið friðinn, litlu vinir. Og munkar. Kv. Edda.